Welke signalen heb ik gemist? Met deze vraag worstelen bijna alle ouders en nabestaanden van een jongere die zijn of haar leven heeft beëindigd.

Tijdens de bijeenkomst Hart in Rouw leerde ik dat jongeren na een jarenlange depressie zich afzonderen om de verlossing, de ontsnapping aan de pijn, te kunnen uitvoeren.

Maar ook dat er jonge mensen zijn die totaal onverwachts en acuut tot deze daad overgaan. Deels gestuurd door hormonen, ook jongens. In een totale mindfuck.

Het was zo indrukwekkend om hierbij te zijn.

Omgeven door mensen die hun kind of broer of zusje verloren zijn, voelde ik me er óók een beetje misplaats. Ik merkte dat ik me steeds haastte om uit te leggen, dat ik zelf niet een kind ben verloren. Want in ieder paar ogen las ik: jij wel. En waar het me anders meestal goed lukt om bij het verdriet te blijven, voelde ik me hier – naast diep geraakt – ook onhandig.

De avond was ook voor professionals bedoeld.
Als wandelcoach loop ik met verschillende mensen die met de complexe rouw na zelfdoding te maken hebben. Dus ik zat er met een reden. Maar het blijft moeilijke materie om hier vrijuit over te schrijven. Het gevoel: ‘je weet niet wat het is, als je het niet hebt meegemaakt’, houdt mij tegen.

Dus deel ik met je:
– de (zelf nog niet beluisterde) podcast van @Bianca Blaauw: Verborgen Strijd.
– Het aangrijpende boek ‘Flarden’ van @Angelique Leurs.
– En @Christel Vogels die inzicht kan geven in het proces dat voorafgaat (kan gaan) aan een suïcidepoging.
– En last but not least: de naam van de organisator: @Sacha van Ginkel. Naar wie ik zónder twijfel toe ga, als het slecht zou gaan met een van mijn kinderen.