Ontkenning
Ontkenning. Dat is vaak de eerste reactie op het verschrikkelijke nieuws dat er iemand is overleden. Ik weet het van papa, natuurlijk. Dat we bleven volhouden dat hij door mensen was opgevangen. Hij zat ergens in schone kleren, warm gedoucht, bij te komen van de schrik. We wilden dat geloven, we moesten ons eraan vastklampen. Terwijl we echt wel hoorden dat hij was verongelukt en nog niet gevonden.
Dit is ontkenning als reactie op een shock.
Er is ook een vorm van ontkenning die anders werkt. Je woont niet samen met de persoon die is overleden. Je sust jezelf, onbewust, dat hij nog gewoon ergens is. Naar zijn werk gaat, in de tuin zit, op reis is.
Dat ervoer de vrouw met wie ik deze week wandelde.
Haar dierbare overleden vriendin woonde niet in de buurt. Ze stelde zich voor, dat zij gewoon ook haar leven leidde. Dat ze er zo even langs kon gaan. Ze wist wel dat ze niet meer leefde, maar toch voelde het net zo. Minder definitief.
Ze was in twee jaar tijd überhaupt weinig aan rouwen toegekomen.
Ook dat zie ik vaker. Het overlijden zelf is verwarrend of abrupt. Er speelt van alles omheen. Er moeten dingen geregeld worden. En voor je het weet, ga je weer door. Omdat het moet. Omdat het leven doorgaat. Het lijkt wel of er geen plaats is voor de rouw. Voor het toelaten van het verdriet.
Dat gaat wringen.
Want hun dierbare overledene verdient rouw. De liefde en de band die er was, en nog altijd is, verdient erkenning. Mensen voelen zich schuldig dat ze het verdriet nog niet hebben doorleefd. Ze zijn het aan de overledene verschuldigd.
Terwijl dat zo logisch is, om verdriet te parkeren en uit te stellen. Het verlies is vaak te groot. En daarom komt het in stukken. Die nét te behappen zijn.
En dan komen mensen bij mij.
Bij deze jonge vrouw kwam het besef dat ze iets met haar verdriet wilde, toen ze een stukje over wandelcoaching las in de krant. Bij iemand anders komt het na een ánder overlijden. Of als overspannenheid of uitputting zich aandienen.
Herken je dit?
Wentel jij je ook onbewust in de gedachte dat jouw geliefde vriend, tante of vader nog gewoon ergens rondloopt? Wees gerust dat het erbij hoort en oké is.
Stap door vier seizoenen
Het komende jaar loop ik een stukje met je op.
Op welke manieren grijpt het overlijden van jouw dierbare in jouw leven in? Aan de hand van de Cirkel van Verlies bekijken we je rouwproces. Ook onderzoeken we de eilandjes van verlies en herstel. Stap voor stap kom je vooruit en bouw je nieuw perspectief op. Uit liefde en met liefde voor degene die je bent verloren.
